હરિયાળો રણદ્વીપ

વન્સ મોર અભિનંદન.. ખૂબ સરસ ગઝલ…

શબ્દનાં નખરાળો હોવાની વાત તો બહુ નજીકથી અને વારંવાર અનુભવાય છે એટલે એ શેર તો મને બહુ જ ગમે છે…

બાપ લાડકી દીકરીને વારંવાર ઝુલાવે તો એમાં ખોટું શું?
આમ દીકરીને ઝુલાવતા બાપને વારંવાર જોઈને
બીજાઓ આનંદ પામે તો એમાં ખોટું શું?
અને આ કંઈ જેવોતેવો બાપ નથી.
“વિવેક” છે એનું નામ !
હું માનું છું કે આ બાબતે બહુ ચિંતા કરવાની જરુર નથી.
વિઘ્નનો ડર હોય ત્યાં લાલબત્તી બહુ જરુરી છે.

ત્રણ વસ્તુ યાદ આવી–
એક
” … દર અઠવાડિયે બે નવી કૃતિઓ – દર બુધવારે અને શનિવારે સાંજે – લઈને મિત્રોને મળતા રહેવાની કટિબદ્ધતા જાળવી શકીશ. પણ યાર-દોસ્તોનો પ્યાર શું નથી કરાવતો? ”
અને બીજું-
क्या हुआ तेरा वादा, वो क़सम वो इरादा (२)
भूलेगा दिल, जिस दिन तुम्हें
वो दिन जिन्दगी का आखिरी दिन होगा
क्या हुआ तेरा वादा, वो क़सम वो इरादा

याद है मुझको तूने कहा था
तुमसे नहीं रुठेंगे कभी
फिर इस तरह से आज मिले हैं
कैसे भला छूटेंगे कभी
तेरी बाहों में बीते हर शाम
के तुझे कुछ भी याद नहीं
क्या हुआ …

ओ कहने वाले मुझको फ़रेबी
कौन फ़रेबी है ये बता
हो जिसने गम लिया प्यार की खातिर
या जिसने प्यार को बेच दिया
नशा दौलत का ऐसा भी क्या
बेवफ़ा ये तुझे याद नहीं
क्या हुआ …

भूलेगा दिल जिस दिन तुम्हें
वो दिन जिन्दगी का आखिरी दिन होगा
क्या हुआ तेरा वादा, वो कसम वो इरादा
ત્રણ
મિત્રોના પ્રતિભાવોની, પછી એ સપનાંને પંપાળે એવા સુંવાળા હોય યા અસ્તિત્વને ઝંઝોળી નાંખે એવા આકરા હોય, સદૈવ પ્રતીક્ષા રહેશે. એની કિંમત આંકવાની ગુસ્તાખી નહીં કરું.
આખર સુધી વાંચવા બદલ અભિનંદન

શ્રિ વિવેક ભાઈ
ત્રિજિ પન્ક્તિ ખૂબ સરસ છે. જોકે એની કિંમત આંકવાની આવડત મારામા નથી પણ ……

શુભેચ્છાઓ………. !!

શરીર શાંત જીવને પાંખ
કવિતાનો વાયદો!