કચ્છડો તો બારેમાસ

કચ્છની ભાત આલેખતુ સુંદર લયબધ્ધ ગીત..

ગીત વાંચવાનું શરુ કરીએ તે પહેલા આશીતનો સૂર સંભળાયો
હે…. કો’ક દિ’ કાઠિયાવાડમાં પણ ભૂલને ભગવાન..રે..
અરે થાને મારો મહેમાન તો તને સ્વર્ગ ભુલાવું શામળા..

શિયાળે સોરઠ ભલો, ઉનાળે ગુજરાત,
ચોમાસે વાગડ ભલો, કચ્છડો બારે માસ..!

આભેથી જળ નહીં, આફત વરસે કાયમ
ધરતીની ધ્રુજાવે છાતી,
અશ્મિ ને અવશેષના પડળોની વચ્ચે જ
જીવે છે સાચો ગુજરાતી;
મોસમ તો આવે ને જાય મારા વહાલીડા, કચ્છડો તો બારેમાસ.
કચ્છ ! તારી માંડીને કરવી શી વાત ?
ત્યાં લયબધ્ધગીતમા માણી હાલના જીવનની વાસ્તવિકતા
યાદ આવ્યું…
જિંદગીમાં જેટલા માઠા અનુભવ થાય છે,
જીવવા માટે જ એ સાચા અનુભવ થાય છે.

sunder , Aakha kachha nu sunder varnan thai gayu. veru touchy too.

સતત અછતને સવલત બનાવીને જીવતાં ‘કચ્છ’ની રગ-રગમાં સૌંદર્ય અને ‘કચ્છી’ની રગ-રગ માં માણસાઈ ધબકે છે…..આ બન્નેની વિશીષ્ટતાઓ ઉજાગર કરતી અને ઘેર બેઠા કચ્છ-દર્શન કરાવતી સુંદર રચના….

મતલબ કે….. માત્ર બે જ?

સીમ ને શેરીમાં ઊડતી રહી ધૂળની ડમરી સમ યાદો… ને યાદ આવ્યું જળોની જેમ ચોટી ગયેલી એ ધૂળનું સગપણ

- સ્નેહ

મોસમ તો આવે ને જાય મારા વહાલીડા, કચ્છડો તો બારેમાસ.
કચ્છ ! તારી માંડીને કરવી શી વાત ?

thanks – vivek – we will be missing you for while .. safe voyage to usa..

બહુ જ સુંદર કચ્છનું વર્ણન્ . એકવાર જવાનો મોકો મળ્યો હતો પણ ન્જઈ
શકાયું .

આટલું સારું તે લખાતું હશે?
કો’કની નજર ન લાગી જાય.
અમેરિકાથી આવીને નજર ઊતરાવી લેજો.
અમેરિકામાં તો આવી ફેસીલીટી ના મળેને?

સુંદર ગીત.
અભિવ્યક્તિ ખાસ ગમી …
ગુલાબી શમણાંઓ તરતાં મેલ્યાં હો એમ પાણીમાં વિચરે સુરખાબ
અને
પથ્થરિયાળ જિંદગીની આંખો સિવાય અહીં પાણીની સઘળે કમી

ભારતના નક્શામાં કોઈપણ સ્થળ લ્યો, જ્યાં “વિવેક” હશે ત્યાં બધું વ્હાલું જ લાગવાનું…!
બે-જાન ચીજોને ય વાચા ફૂટે અને રણ જેવી શુષ્કતા વચ્ચે ય મીઠાં જળનાં વીરડા જેવું ગીત મળે.
-અભિનંદન ‘વિવેકભાઈ’

Its good to read about Kutchh
I know it since long time as i have an assignment at Gandhidham
Kutchh-no-Atithya Satkar tamne kyay nahi male…..

Samkhiyali-Bhachau-Kalo Dungar and what not…

keep it up….

with regards,

CA Vinod Gundarwala

સરસ!

very well done ,hope you would also write same way also for America.

તન મુંઝો મોમ્ભઈમેં વૅ પણ હી ધલ ત કચ્છડે ભા.
યાદેં જો પટારો છંછેડે ચેતન, હાણે હલ ત કચ્છડે ભા.

કચ્છની જાત્રા કરાયેલા વિવેક ભા આંજો ખુબ ખુબ આભાર.

જય ગુર્જરી,
ચેતન ફ્રેમવાલા

શ્રીવિવેકભાઇ,
કચ્છનો કાવ(કવિતા)વાંચીને દિલ બાગબાગ ન થાય અને તેને ન વખાણે તો કચ્છીની કચ્છીયત લાજે.
કચ્છડાની વાત કરવી હોય તો આ બે દોહરા વગર અધુરી ગણાય.
(૧) કચ્છડો ખેલે ખલકમેં જી મહાસાગરમેં મચ્છ
(કચ્છડો આખી દુનિયામાં રમતો ર્હે જેમ મહાસાગરમાં માછલું)
જડા હક્ડો કચ્છી વસે ઉડાં ડિયાણી કચ્છ
(જ્યાં એક કચ્છી વસતો હોય ત્યાં સદાય કચ્છ હોય)
સોરઠની હોથલ પદમણીને વરીને ઓઢા જામે જ્યારે કચ્છ ચાલવાનું કહ્યું ત્યારે હોથલે કહ્યું તારા ક્ચ્છમાં કાંટા બાવડિયા ને કસ્તર સિવાય શું છે? ત્યારે ઓઢા જામે ઉચ્ચારેલ દોહરો આમ છે.
ખેરી બેરીને બાવરી ફુલ કંઢા ને કખ્ખ
(ખેર બોરડિને બાવડિયા ફુલ કાટાં ને કસ્તર)
હોથલ હલોં કચ્છડે જતે માડુ સવા લખ
(હોથલ હાલ જઇએ એવા કચ્છડે જ્યાં એક એક માણસ સવા લખેણૉ છે)
જરા વધુ વિસ્તારથી જણાવવા માટે ભુતકાળમાં આટોં મારવો પડે.સદીઓથી કચ્છમાં એક પરંપરા ચાલી આવે છે કે ઘરનો મોભી અથવા કુટુંબનો એક સભ્ય અર્થોપાર્જન અર્થે કચ્છની બહાર વસવાટ કરતો હોય.એ કચ્છથી બહાર કાં મુંબઇમાં અથવા કરાંચીમાં રહેતો હોય.કોઇ સારી તક મળે તો ગુજરાત,સોરઠ,દિલ્હી,કલકત્તા,હૈદ્રાબાદ અથવા મદ્રાસ તરફ વળી ગયો હોય અને ત્યાંથી વિદેશમાં પહોંચી ગયો હોય આમ હળવે હળવે કચ્છી સમસ્ત જગતમાં ફેલાઇ ગયા.સાંપ્રતકાળમાં જગતના કોઇ પણ છેડે કચ્છી મળશે.
કચ્છીની એક વિષેશ ખાસિયત છે કે ક્યાં પણ કોઇ કચ્છી કોઇને કચ્છીમાં વાત કરતાં સાંભળે તો કોઇપણ જાતના ખચકાટ વગર સામી વ્યક્તિને અવસ્ય પુછી લે તમે કચ્છી છો?જો સામી વ્યક્તિ હા કહે તો તરત બીજો સવાલ કચ્છમાં મુળ ક્યા ગામના? અને સામી વ્યક્તિજો પોતાના ગામનો હોય તો કુટુંબની કોઇ વ્યક્તિ મળી હોય એવો અહોભાવ એની આંખોમાં છલકાય.આ છે કચ્છીમાડુ અને કચ્છ પ્રત્યેનો એનો પ્રેમ.
અસ્તુ,

બહુ સુન્દર રચના, વાંચીને ખરેખર ઘર યાદ આવી ગયુ. બહુ સરસ રચનાઓ છે આ તમારી. આભાર.

પુનિત ઠકકર, અંજાર-કચ્છ

Great ! Great!

What a nice peom this is !

I hearty congratulate you !

૧૮૧૯ના ધરતીકંપના કારણે સીન્ધુ નદીની શાખાનું પાણીનું વહેણ બદલાઈ ગયું. જમીન દબાઈ ગઈ અને દરીયાનું ખારું પાણી જમીન પર ફરી વળ્યું. લખપત શહેરમાં રોજની લાખોની ઉપજ થતી હતી. સામે છેડે આખું બંદર જમીનમાં દટાઈ ગયું. કચ્છડો જાધ કરીંધા અથવા કચ્છ બારે માસ યાદો રહી ગઈ.

રણના નામે ફેલાયો ખારપાટ, બપ્પોરના નામે છે આગ,
જિંદગીના નામે બાજરીના રોટલામાં ટૂંટિયું વાળીને સૂએ થાક,
કચ્છ ! તારી માંડીને કરવી શી વાત ?
પ્રિય વિવેકભાઈ,
વેદના વાણીમા વિન્ટળાઈને વ્યક્ત થઈ છે. હ્ર્દયને જ્હાળ જેમ સ્પશે છે.
સરસ કાવ્ય.

કચ્છ જાણે કાગળ પર વરસી પડ્યુ હોય એમ લાગ્યુ !

superb one…kutch is few place in india with desert, mountain & sea – u hv narrated all aspects of kutch, beauty of the persons, art & region itself.

બહુ જ સરસ