ખરેખર માણસનાં જીવનનું તો જાણે કોઈ મુલ્ય જ નથી. વાંચીને આખોં ભીની થઈ ગઈ.

દર્દ બાખૂબી ઊતરી આવ્યું છે અને
જાણે નજરોનજર પ્લેટ્ફોર્મ પર બૉંબકાંડ
જોઈને આવી તેવું માહોલ રચાઈ ગયું મનમાં……!!

શબ્દોની આ ‘ઘટના’ માટે
અભિનંદન આપવાનું મન તો થાય છે
પણ જાણે મલાજો નહિં જળવાય ………..’ઘટના’નો ! !

Vivek ji, tamari aa kavita ma khoob j dard samavelu chhe. uper ni lines ma tame aaj ni duniya ni adham krutyo ni sachi vedna lakhi chhe. Shoon ava badha krutyo karvathi koi ni maang puri thavani chhe? aa babat per jo darek jan vichar kare to sunder samaj ni rachna tai sake

Tamari kavita on the mumbai bomb upar ni ghani saari ane sensitive chhe. I am so happy to learn that your site was number one in India.

With best wishes and congratulations,

Dinesh O. Shah, Professor of Chemical Engg and Anesthesiology,
University of Florida, Gainesville,Florida, USA 32611
E-Mail:
dineshoshah@yahoo.com

કે યાદો ખપે ના,દુવાની-ભજન ની
ને યાદો ખપે ના ધુંવાની-કતલની
કે પ્રકાશો પ્રહરના,તો ભૂલી જવાશે;
પણ ભૂલાશે ના અગન રાત કહરની.

પરમ કૃપાળુ પર્માત્મા સૌ દિવંગતોને ચીર શાંતી અર્પે, એજ પ્રાથના.

જય ગુર્જરી,
ચેતન ફ્રેમવાલા.

કેટલી સત્ય વાત આપે સચોટ રીતે રજૂ કરી.
ખરેખર સુંદર કાવ્ય. વિષયને બરાબર પકડી રાખ્યો છે. ઉત્તમ નિરૂપણ.

ખૂબ ખૂબ ધન્યવાદ.

આ દુઃખદ ઘટના માં માર્યા ગયેલ ને ઇશ્વર સદ ગતી આપે અને તેઓના સ્વજનો ને હિમંત આપે એવી ઇશ્વર પાસે પાર્થના …

સતાકીય અને રાજકીય રમતો પાછળ હમેશા નિર્દોષ માનવી જ પીડાય છે.

ડૉ. સાહેબ ની રચના સરસ છે
પૂરી થશે શું માંગ તમારી,
નિર્દોષોને જાનથી મારી ?