સાથે ચાલવા છતાં જો સાથ માણી શકતા ન હોય તો સફર અને મંઝિલનું મહત્વ જ નથી રહેતું. છતાં એ પણ છે કે આટલું બધું સાથે ચાલવા પછી સમજણ આવી તો શું જેટલી સફર સાથે કાપી એ બિલકુલ નિરર્થક હતી?
કદાચ ના! પણ કોઈ પણ સમ- બંધ ક્યારેક જાણવા છતાંય એક ઝાટકે તોડી શકાતા નથી અને તેથી જ, આ સમજાયું ત્યાંથી જ મન અને તનની અલગ સફર શરૂ થાય છે.

ને
એના પગ હાથ હાથમાં લઈને આગળ વધી ગયા…!

કવિની વાત સાચી છે કે
વિષમ-બંધમાં એક વખત તો ગુંગણામણની હદ સુધીની સ્થિતિ આવે જ છે.

પણ મને એક સવાલ એ પણ થાય છે કે શું સુ-સંબંધોમાં પગમાં ખીલી નથી વાગતી!?
હાથ નથી છૂટતાં?
યુ ટર્ન નથી આવતો?
અને જો જવાબ હા હોય તો શું ત્યારે પણ આપણે એક જ ઝાટકે સામેનાં પાત્રને એમ કહી શકીએ કે મને તારી સાથે comfortable નથી લાગતું તેથી આજથી આપણાં સંબંધ હવે પૂરા!

વિષમ-બંધમાં પણ જો પૂર્વજન્મનાં ૠણાનુંબંધ જીવંત હોય અને યુ ટર્ન લીધાં પછી પણ પાછું વળીને જોવાની તીવ્ર ઈચ્છાને રોકી ના શકાતી હોય તો વિષમ-બંધને પણ એકબીજાનાં પૂરક બનીને શ્વાસ આપી શકાય અને ફરીથી જીવી શકાય ક્યાંક સમજવામાં કદાચ રહી ગઈ હોય તો તેનું પણ નિવારણ કરી શકાય.