ઘણા વખત પછી આજે તમારી વેબ સાઇટ ની મુલાકાત લીધી…
સાચી વાત છે આપણે બધા whatsapp અને facebook માં ડૂબી ગયા છીએ….
આપની કવિતા ખૂબ જ સ્પર્શી ગઈ …..
ખૂબ ખૂબ આભાર….

કવિને કોઈ ખાઈ ન શકે… સાચી વાત ! પણ અહીં વાત માત્ર કવિની કે કવિતાના છોડની નથી… દુનિયાભરના બાગ-બગીચાઓની વાત છે. તમામ પ્રકારની રચનાત્મક્તાની વાત છે. તમામ પ્રકારની સર્જનાત્મકતા જોખમાવાની વાત છે. સ્વીકારું છું કે આ સમસ્યાઓનો પણ કોઈ તો ઉકેલ આવશે જ. ટેલિવિઝન આવ્યું ત્યારે પણ ખૂબ મોટો હોબાળો થયો હતો. સવાલ એ છે કે આજની પેઢી અને આવતીકાલની પેઢી આ દૂષણથી કેટલી દૂર રહી શક્શે?

મારી પોતાની વાત કરું તો અચાનક મને ખ્યાલ આવ્યો કે હું વૉટ્સ-એપમાં એવો ડૂબી ગયો છું કે મેં મહિનાઓથી કોઈ કવિતાઓ લખી જ નથી… કોઈ સારા અનુવાદ કર્યા જ નથી… હું જાગી શક્યો. મેં બ્રેક મારી… પણ બધા કળાકાર જાગી શક્શે? અને એ જાગે ત્યાં સુધીમાં કેટલું નુક્શાન થઈ ચૂક્યું હશે !

જ્યં ન પહોંચે રવિ
ત્યાં પહોંચે કવિ!

આવા કીડા ઊર્ફે બહાનાઓની કોઈ વિસાત નથી!
રોગ માથું ઊંચું કરે છે તો દવા દબાવે જ છે…

આ તો સંવેદનાની ધાર માત્ર થોડીક બુઠ્ઠી થઈ છે… શું છે કે આજકાલ હવે આંગળીઓ પેન્સિલ નથી પકડતી … પણ ટેરવાઓ ચાલે છે… તો શું થયું
ટેરવે ટેરવે લાગણીઓ ફૂટવાની જ.. સ્તબ્ધતા હટવાની જ…

કવિને કોઈ ખાઈ ન શકે…