આ લખવા-વાંચવામાં ખોઈ બેસવાનું જાતને,
બહાનું તારી ગેરહાજરીને ખાળવાનું છે.

નદીની જેમ આપણું આ હોવું ખુલ્લું છોડી દો…
ગમે તે માર્ગ લો… સમુદ્ર સુધી પહોંચવાનું છે !

એ નાનું છોકરું છે, એને હાંસિયાની શી ખબર?
લીટી ઉપર કે નીચે એય એણે શીખવાનું છે.

ભલે હું લાંબો-ટૂંકો થાઉં કે કદી અલોપ પણ,
છું તારી છાયા હું ને તારી સાથે જીવવાનું છે.

સવારે રોજ વાસ્તવિક્તા ફૂટપાથ ચીરશે,
ને રાતે એક સપનું પી ફરી ઊંઘી જવાનું છે.

—————– વાહ સુ લખ્યુ છે.

કોઇ નો અભાવ કેટલો ખુચે તેની પ્રતિતી

કોણે દીધા છે ધુમાડા ને ચીરયુ ના શ્રાપ
સળગતુ નથી ને ઓલવાતુય નથી આ હૈયુ

સવારે રોજ વાસ્તવિક્તા ચીરશે ફૂટપાથને,
ને રાતે એક સપનું પી ફરી ઊંઘી જવાનું છે.

આભર ….

ભલે હું લાંબો-ટૂંકો થાઉં કે કદી અલોપ પણ,
છું તારી છાયા ને તારી જ સાથે જીવવાનું છે.

સરસ વિચાર છે. વાસ્તવિકતા ઉપર લખાયેલ લાગે છે.

હવે હું યે ગઝલ લખતાં શીખું ને !!!

બહુ ગમી તમારી ગઝલ..

લતા હિરાણી