સ્વ ની શોધમાં..

મોટાભાગની ગૃહિણીની દિનચર્યા આ કાવ્યમાં વર્ણવાયેલી છે એવી હોય છે..
કાવ્ય ની નાયિકા પણ ઘરમાં રહે છે, કુટુંબમાં સાચવે છે.. પણ એ ખરેખર ત્યાં છે? એ સ્વ ને ઘરના દરેક ખુણે શોધી વળે છે પણ પોતે જ પોતાને જડ્તી નથી..

કાવ્ય ના અંત માં એ પ્રશ્ન કરે છે..હું ક્યાંય નથી ?આ પ્રશ્ન નો જવાબ તો કવિશ્રી એ પોતાના કાવ્યમાં જ આપી દીધો છે..

એ ક્યાં નથી??

દૂધના ગ્લાસમાં મિઠાશ સ્વરૂપે,ચાની તપેલીમાંથી ઊઠતી ગરમ વરાળમાં સવારની તાઝગી સ્વરૂપે,ગરમાગરમ બટેટાપૌંઆ ના સરસ સ્વાદમાં,દફ્તરમાં કાળજીપૂર્વક ગોઠવેલી ચોપડીઓની વચ્ચે અને હોમવર્કના પાનાંઓના અક્ષરે-અક્ષરમાં એ એનો સ્પર્શ છે..રાતના બોરિંગ બગાસામાં અને ઊંડા પાણીની શાર્કના દાંત જેવી એકલતામાં પ્રતીક્ષા સ્વરૂપે છે એ..

જો છેલ્લું વાક્ય ” હું ક્યાંય નથી ?” ન હોત તો કદાચ નાયિકાની પોતાના અસ્તિત્વ વિશે ની શોધ અપૂર્ણ જ રહેત..

ખૂબ સુંદર અભિવ્યક્તિ..!

it’s an eye opener for husbands like me!!! 🙂

સપના