એક શેર યાદ આવે છે

પરિવર્તનોને નડ્યું ઝાડવું
ઈમારતની આંખે ચડ્યું ઝાડવું
ચતુર્ભુજ અગ્રાવત ‘કાફિર’

એક આ ગઝલ સરીખડા લવચીક દેહને,
છંદો, રદીફ, કાફિયા: શું-શું ઉપાડવા ?

આ શેર પછી તમારી છંદો અંગેની આટલી લાંબી છણાવટ વ્યાજબી ન લાગે….શું કહેશો?

આ પંક્તીઓ તો ગમી જ પણ તમે બધાંએ કરી તે ચર્ચા ખાસ ગમી. આ તમારા ચોરાહા પર સૌ ભેળાં મળીને સર્જનને જ નહીં પણ ક્યારેક સર્જન પ્રક્રીયાનેય ચર્ચી લે છે ત્યારે હેમંતે કહ્યું તે મજાક નહીં, સાચ્ચે જ જ્ઞાનીમાં ગણાવા જોઈએ.

સૌને ધન્યવાદ. વિવેકને આગણે બીછાવેલી ગઝલની જાજમ પર સૌ ભેગાં થતાં જ રહે એવી આશા.

ફૂલો ય પુર બહારમાં હિંસક છે આજકાલ,
રહેવા દે, રોજ તું મને ગજરો ન મોકલાવ.

તું આવ આજૅ કે પાડી રહ્યો છું સાદ હું તને,
પહાડોની જેમ ખોખરો પડઘો ન મોકલાવ.

ખાબોચિયું જ આમ તો પર્યાપ્ત હોય છે
હોડી ડુબાડવાને તું દિર્યો ન મોકલાવ.

થોડોક ભૂતકાળ મેં આપ્યો હશે કબૂલ
તું એને ધાર કાઢીને પાછો ન મોકલાવ.

આપ નૉ મીત્ર્

જયનુલિસ્્હ જ્ાદવ.

િનરજન જગાએ હોય કે લોકોની ભીડમાં,
નારી, હવે તું ક્યાંય સલામત રહી નથી.

ઠારી નરકની આગને, બાળી દે સ્વર્ગને, ્
મતલબ િસ્વાય કોઈ ઈબાદત રહી નથી.

અદ્દલ નકલ છે એની ખુશબૂથી તરબતર,
ફૂલો સમાન કિન્તુ નજાકત રહી નથી.

વ્હ્ી ગઈ છે લાગણઓ અશ્રુની ધારમાં,
પાસે હતી જે િદ્લની િવ્રાસત રહી નથી.

પડતી દશાના ખેલને આંખોથી જોઈ લે,
ખંડેર છે ત્યાં ભવ્ય ઈમારત રહી નથી.

‘હૃદયને એટલે નાથી શક્યો નથી,
મારી મનોદશા પણ યથાવત રહી નથી.

એની બહુ નજીક જવાની સજા છે એ,
મળતો હતો જે દૂરથી સહકાર પણ ગયો.

રહેતો હતો કદી કદી ઝુલ્ફોની છાંયમાં,
મારા નસીબમાંથી એ અંધકાર પણ ગયો.

એ ખુશનસીબ પ્રેમીને મારી સલામ હો,
જેનો સમયની સાથે હ્રદયભાર પણ ગયો ?

એ પણ છે સત્ય એની ઉપર હક નથી હવે,
એવુંય કંઈ નથી કે અધિકાર પણ ગયો.

સાકી છે સ્તબ્ધ જોઈ નશાની અગાઢ ઊંઘ,
પીનારા સાથે કામથી પાનાર પણ ગયો.

કેવી મજાની પ્રેમની દીવાનગી હશે !
કે જ્યાં જયનુલ્’ જેવો સમજદાર પણ ગયો.્

સ્પર્શવાળી ગઝલનો ચિત્કાર તો ખરે જ સ્પર્શી ગયો !!