હક, અપેક્ષા, શક, અહમ્ ના પંકની વચ્ચેથી કોઈ,
પદ્મ સમ નિર્મળ અગર ખીલી શકે એ પ્રેમ છે.

બન્ને પંક્તિ ખૂબ ખૂબ સુંદર.. કવ્ય-જગતમાં મારી ખૂબ ગમતી પંક્તિમાની આ પંક્તિઓ
પ્રેમનું ખૂબ ઝીણું નકશીકામ…. પ્રણામ…

બાદબાકી તારી, તારાં સ્પર્શ, યાદો, સાથની,
શેષ મારામાં પછી જે પણ બચે એ પ્રેમ છે.

તુ નથિ એ વસ્તવિક્યતાના સ્વિકાર પચચ્હિ પન હુ જિવુ ચુ એ જ એક ભિશાપ ચે..તુ મઆરા સમગ્ર અસ્તિત્વમા ચે પન તોયે મારિ પસે નથિ..સાથે નથિ..ધવલ હુ તને કદિ નહિ ભુલિ શકુ..

એક માત્ર વાસ્તવિકતાનો સ્વીકાર ને પછી પ્રેમ જ પ્રેમ ચારસુ…

“રાત આખિ બેકરારિ થૈ મને ડસતિ રહે,ને સવારે શબ્દ થૈ ચુમે મને એ પ્રેમ છે”–ડસવુ અને ચુમવુ એ

દર્દ અને દવા નહિતો બિજુ શુ?– ખરેખર અદ્ભુત રચના છે આપનિ.

પ્રેમની સર્વોચ્ચ સ્થિતિ અને વાસ્તવિકતાની કઠણાઈ તરફ જોવાનો અભિગમ આ બંને બાબતને એ રીતે પ્રત્યક્ષ કરવામાં આવી છે કે એમ કહી શકાય કે જિંદગીને સરળ કરવા આ શબ્દસંગ નિરંતર થવા જોઈએ…

Really very nice