અછાંદસ

માય લૉર્ડ !
લગ્ન એટલે શું એ મને સમજાય છે.

હા, મેં જ છાતી ઠોકી ઠોકીને કહ્યું હતું,
હું તને પ્રેમ કરું છું.
ચાલ, લગ્ન કરી લઈએ.
અને મેં દસ વરસ કાઢી પણ નાખ્યા, માય લૉર્ડ !
કાઢી નાખ્યા, માય લૉર્ડ ! કાઢી નાખ્યા…
જેમ આપ હથોડી ઠોકો છો
એમ જ મેં છાતી ઠોકી હતી.

યોર ઑનર !
લગ્ન એટલે શું એ હવે મને સમજાય છે.

- વિવેક મનહર ટેલર
(૦૭-૦૨-૨૦૧૩)

(કાંટા…                                             …આસામ, નવે-૨૦૧૦)

*

તેં કહ્યું હતું -
તું આવશે
અને
આલિંગન આપશે.
…
..
.
હવે ન આવીશ.
ભૂલેચૂકે પણ ન આવીશ.
મારી છાતીમાં
કાંટા બનીને
ચસોચસ ખૂંપી ગયું છે,
ન આપી શકાયેલું એ આલિંગન.
ક્યાંક
તું
ચિ-રા-ઈ ન જાય !

-વિવેક મનહર ટેલર
(૨૪-૦૩-૨૦૧૩)

*

(રસ્તે વિલસતું સૌંદર્ય….                           …આસામ, નવે-૨૦૧૦)

(એક કવિતા આ પણ…                         …ગિરનાર, ૨૫-૦૨-૨૦૧૩)

*

કેટલીક કવિતા ક્યારેક અન્ય કવિતા વાંચતા કે કોઈ સાથે વાતચીત કરતાં ઉદભવતી જણાય છે.. લયસ્તરો પર ગઈ કાલે મૂકેલી “એક ગેઈશાનું ગીત” કાવ્ય એક મિત્રને સંભળાવ્યું અને એનો જે પ્રતિભાવ આવ્યો એ આ કાવ્યનું બીજ છે.. ગેઈશાનું ગીત જ્યાં પૂરું થાય છે ત્યાંથી મારી કવિતા કદાચ શરૂ થાય છે…

*

ક્યારેક
એકાદ રાત તો તને એવી મળી આવે છે
જ્યારે
આખી દુનિયાથી દૂર
સા…વ એકલી
તું તારા આંસુને સંભોગી શકે છે…

પાંજરામાં પૂરેલા સિંહનો શિકાર કરે એ રીતે
ઘરાક તારા ચામડાં ચૂંથીને ચાલ્યો જાય
ત્યારે
કામ સે કમ
પૈસાની સાથે
તારા પગભર હોવાનો સિક્કો તો ખણકાવી જાય છે.
બે ઘડી તો બે ઘડી
એ આખેઆખો તારો બની રહે છે…
તું ભલે લાખ ગુલામ…
ભલે લાખ અપમાનિત…
તોય તને એકાદ રાત તો મળી આવે છે…

મારું પૂછે છે?
હું?
હું તો ગૃહિણી છું, બસ…
હા, ગૃહિણી…

- વિવેક મનહર ટેલર
(૦૨-૦૪-૨૦૧૩)

*

(ખોરાક…                                               …અમેરિકા, મે, ૨૦૧૧)

(પછીતેથી…                 …બહાઉદ્દીન મકબરા, જૂનાગઢ, ૨૫-૦૨-૨૦૧૩)

*

તને ખોટું તો નથી લાગતું ને, યાર ?
રોજ જ
જ્યારે જ્યારે
હું તારા ઘર પાસેથી
-એ તારું ઘર જ છે ને?-
પસાર થાઉં છું
ત્યારે ત્યારે
ચાલુ ગાડીએ
અને ચાલુ મોબાઇલે
બે ઘડી
હાથ સહેજ છાતીએ અડાડીને
અને
માથું બે’ક ડિગ્રી નમાવીને
આંખ એકાદ પલભર બંધ કરી લઉં છું.
તારા ઘર પાસે
- એ તારું જ ઘર છે ને?-
ખાલી થોભાતું નથી, બસ…
સમય, પ્રભુ ! સમય…

-વિવેક મનહર ટેલર
(૧૯-૦૩-૨૦૧૩)

*

(વિહંગાવલોકન…               …બહાઉદ્દીન મકબરા, જૂનાગઢ, ૨૫-૦૨-૨૦૧૩)

(ગામ આખામાં આગ…             …અલ ઐન સિટિ, UAE, નવે-૨૦૧૨)

*

લગ્નની ઢગલેબંધ કંકોતરીઓમાંથી એકાદી
ફેસબુક પર ઢોળાઈ અને ગામ આખામાં આગ લાગી ગઈ:
‘આજે વસંતપંચમી છે.’
અને વસંતપંચમી આવે
એટલે કવિ હોય
એણે ફરજિયાત કવિતા લખવી જ પડે.
શહેરજીવનની વિષમતા,
પ્રકૃતિ સાથેની વિસંવાદિતતા
અને સંવેદન સાથેની વિસંગતતા પર
કટાક્ષ ન કરો
ત્યાં સુધી કવિ તરીકેની તમારી સંવેદનશીલતા
સાબિત થતી નથી.
તમારું હૈયું જો સિમેન્ટ-કોંક્રિટનું
અને
ચેતાતંત્રમાં
નસોના સ્થાને આસ્ફાલ્ટની સડકો દોડતી ન હોય
તો
તમારે
ફ્લાવરવાઝમાં ગોઠવાયેલા ફૂલો કને જઈ પૂછવું જ રહ્યું
કે
તમને ખબર છે, આજે વસંતપંચમી છે ?
પણ
આ બધું
જો તમે મારી જેમ સાધનસંપન્ન કવિ હો
તો
વાતાનુકૂલિત સાઉન્ડપ્રુફ કમરામાં બેસીને
કાગળ ઉપર લખશો.

- વિવેક મનહર ટેલર
(૦૫-૦૨-૨૦૧૩, વસંતપંચમી)

*

(તમને ખબર છે?                     …દુબઈ મોલ, દુબઈ, નવે-૨૦૧૨)

(જીવનચક્ર…         ….શેખ ઝાયેદ મસ્જિદ, અબુ ધાબી, ૧૧-૧૧-૨૦૧૨)

*

ઝેનવાટિકાનું ફળ ખાઈ ચૂકેલ
એક વાંદરો
એક ડાળ પરથી બીજી પર અને બીજી પરથી ત્રીજી પર
આખી જિંદગી
કૂદકા માર માર કરતો રહ્યો.
ગામ આખાની ગુંલાટો પણ એણે ખાધી
પણ
ઝાડ બદલવાની ભૂલ એણે કદી ન કરી.
પરિઘ ભલે ગમે એટલો વધે,
કેન્દ્રબિંદુ એનું એ ન રહે
તો વર્તુળ વર્તુળ મટી જાય છે

- વિવેક મનહર ટેલર
(૦૭-૧૨-૨૦૧૨)

*

(નજર…                           …….ગુલમર્ગ, કાશ્મીર, ૦૬-૦૫-૨૦૧૨)

(અડધી રાત્રે….                    …બુર્જ ખલિફા, દુબઈ, ૧૫-૧૧-૨૦૧૨)

*

એ
એક ઇનકારના
ચોવીસ ચોવીસ કેલેન્ડર ફાટી ગયા પછી
આજે
શું
હું
મારી જાતને
હજી પણ
એ જ દોરાહા પર શૂન્યમનસ્ક ઊભેલો જોઈ શકું છું
કે પછી
ખુલ્લા બચેલા એકમાત્ર રસ્તે આગળ વધીને
નિઃશ્વાસ નાખીને
મારે આજે પણ
ન લેવાયેલા રસ્તાના કારણે જન્મેલા
differencesની જ વાત કરવાની છે ?

-વિવેક મનહર ટેલર
(૨૨-૧૧-૨૦૧૨)

(પુણ્યસ્મરણ: રોબર્ટ ફ્રોસ્ટ- The road not taken )

*

(સમી સાંજે….                     …બુર્જ ખલિફા, દુબઈ, ૧૫-૧૧-૨૦૧૨)

(ભગ્ન આશાઓ…         …..માંડુ, નવે., ૨૦૦૫)

*

બધું હજી એનું એ જ છે.
એ જ ઘર છે.
એ જ હું છું.
એ જ મારો પ્રેમ,
એ જ પ્રતીક્ષા.
મારા ઘરના લાકડાના દરવાજા
પણ
હજી
ચોવીસ કલાક ખુલ્લા જ રહે છે.

- વિવેક મનહર ટેલર
(૧૬-૦૭-૨૦૧૨)

*

(ચિરપ્રતીક્ષા…                                      …..માંડુ, નવે., ૨૦૦૫)

(આથમતા અજવાળાં…    …બુલંદ દરવાજા, ફતેહપુર સિક્રી, ૧૨-૦૫-૨૦૦૬)

*

પડીએ તો વાગે તો ખરું જ.
સવાર પડે છે
તો
એના દર્દના આંસુ ઝાકળ બનીને ઊભરી આવે છે.
બપોર પડે છે
તો ખચ્ચ્ દઈને પડછાયા જેવા પડછાયાનેય કાપતી !
સાંજ પડે છે
તો
શું આકાશ કે શું દરિયો – બધું જ ગ્લાનિર્મય.
રાત પડે છે
પણ
કોઈ જોઈ ન શકે એ રીતે. અંધારામાં.
એ આરામ આપવા આવી છે.
એ રડતી નથી,
માત્ર વહેતા પવન પર
રાતરાણી થઈને સવાર થઈ જાય છે…

-વિવેક મનહર ટેલર
(૨૧-૦૯-૨૦૧૨)

*

(પડે જેમ ખુશબૂના પગલાં હવામાં…                   …૨૦-૦૭-૨૦૦૯)

(મહાપ્રયાણ….                       ….ગુલમર્ગ, કાશ્મીર, ૦૬-૦૫-૨૦૧૨)

*

સંભોગરત
શ્વાનયુગલને
વહેલી સવારે
પથરાં મારી-મારીને
છૂટા કરવા મથતા
ચાર-પાંચ જણના ટોળા સામે
મેં જોયું.

બધાના જ ચહેરા પર વંચાતી હતી,
એમના
બેડરૂમની ચાદરો પર
નહીં પડતી કરચલીઓ !

- વિવેક મનહર ટેલર
(૧૭-૦૮-૨૦૧૨)

*

(સમયના શરીરે કરચલીનું જાળું…               …રસ્તામાં, કાશ્મીર, ૦૬-૦૫-૨૦૧૨)