તમારી કવિતા વાંચી અને માણી, સાથે વાંચકોના પ્રતિભાવો પણ વાંચ્યા અને એમા તમારો જવાબ પણ વાંચ્યો.

“કવિતા શું દરેક વખતે કવિના જીવનમાંથી જ આવતી હોય છે? ”

મોટા ભાગે કવિતા કવિનાં જીવનમાંથી જ આવતી હોય છે. તમારી કવિતા વાંચીને ઘણીવાર એવુ લાગે છે કે એક અતીત ક્યાંક છૂપાયેલો છે જે શબ્દ સ્વરૂપે થોડો ઘણો બહાર આવે છે, પરંતુ તમારા જેવા શબ્દોનાં કલાકાર ખાસ કાળજી રાખે છે કે એ કદી સંપૂર્ણ બહાર ન આવે અને એમાં જ મજા છે. તમારી ઘણી કવિતાઓ અમને અમારા જીવનની કેટલીયે ખાટી મીઠી પળો યાદ કરાવી જાય છે. આજ રીતે સર્જન કરતા રહેશો.

સિદ્ધાર્થ

But your explaination regarding this writing is “ardhsatya”
like YUDHISTIR .

- આ “એ” કોણ ?

આવીને વપરાયા વિના વીતી ગયેલી ક્ષણ? આવી પણ ઉપયોગમાં ન લેવાઈ શકેલી તક? મળેલી પણ માણી ન શકાયેલી જિંદગી? કે પછી બધાંને જેમાં રસ પડ્યો છે એવી કોઈ હાડ-માંસની કાયા?

કવિતા શું દરેક વખતે કવિના જીવનમાંથી જ આવતી હોય છે? મારી દ્રષ્ટિએ કવિતા એટલે તમારી પ્રત્યક્ષ યા પરોક્ષ અનુભૂતિને મળેલો શબ્દદેહ. મને લાગે છે ત્યાં સુધી આ મારી ભાગેડુવૃત્તિનું સીધું નિરૂપણ જ છે અને એને કોઈ પાત્ર સાથે ક્યાંય કશું લાગે-વળગતું નથી. આપણા દરેકની અંદર એક શાહમૃગ બેઠું જ છે. આપણું આ શાહમૃગ આ “એ”નું આપણા ભાગેડુપણાના અનુસંધાનમાં દરેક વખતે અર્થઘટન કરતું રહે છે… આ ફળશ્રુતિ જ અછાંદસ ગદ્યને કદાચ કવિતાનો દરજ્જો આપતી હશે ને!

આપણા સૌમાં પણ ક્યાંક ‘શાહમૃગ’ રહેતું જ હોય છેને… અને પરિસ્થિતિ પ્રમાણે એ બહાર નીકળ્યા કરે છે… રેતીમાં માથું છુપાવવા!!!