જ્યાં દિલ ને થાય હાશ, એવું કાશ! ઘર મળે,
શું થાય જો આ શોધ નો છેડો કબર મળે ?!
વિકસી ને દુનિયા કેટલી આગળ વધી, જુઓ!
માણસ મળે તો આંખ માં જીવન વગર મળે.
સચ્ચાઈ ના ચલણ વડે વીતે શું જીંદગી?
જૂઠ્ઠાં ને આજે જે મળે, સઘળું પ્રવર મળે.
તારી ખુદાઈ તો જ હું માનીશ, ઓ ખુદા!
જે પણ મળે મને એ બરાબર અગર મળે.
છે શ્વાસ આખરી છતાં પૂરો નથી થતો,
છે આશ કૈંક ક્યાંક થી તારી ખબર મળે.
શબ્દો ના રસ્તે ચાલી ને મળતો રહું તને,
ઈચ્છું છું હર જનમ માં મને આ સફર મળે.
ડૉ. વિવેક મનહર ટેલર
3 comments
Comments feed for this article
Trackback link
http://vmtailor.com/archives/8/trackback
January 6, 2006 at 6:57 am
Mental Floss
Very happy to see you blogging. Way to go!
મનોજ ખંડેરીયા લખે છે તેમ
મને સદ્દભાગ્ય કે શબ્દો મળ્યા તારે નગર જાવા
ચરણો લઇને દોડવા બેસુ તો વર્ષો ના વર્ષ લાગે.
keep up the good work.
ગુજરાતી ભાષાને તમારા જેવા “નર્મદો” ની સખ્ત જરૂરત છે.
January 6, 2006 at 3:56 pm
Dr. Buddhadev
Keep It Up
DR Rajesh Buddhadev
June 26, 2006 at 12:49 am
Jayshree
છે શ્વાસ આખરી છતાં પૂરો નથી થતો,
છે આશ કૈંક ક્યાંક થી તારી ખબર મળે.
Thanks Vivekbhai..
I dont have different words for your every gazal. But, as you know.. I really love to read them.