ત્રિવેણી

PA252870
(ઊડતી ક્ષણો…                          …ટોપણસર તળાવ, માંડવી, કચ્છ, ૨૫-૧૦-૨૦૦૯)
(Painted Stork ~ જંગધીલ ~ ઢોંક ~ Mycteria leucocephala)

*

Kumar_chhut chhe tane
(‘કુમાર’, દિપોત્સવી અંક, ઑક્ટોબર-૨૦૦૯..        .. તંત્રી: શ્રી ધીરુ પરીખ)

*

Ghazal vishwa_be chaar shwaas ni
(‘ગઝલ વિશ્વ’, ઑક્ટોબર-૨૦૦૯…       …તંત્રી શ્રી : રાઅજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’)

*

Opinion_tara naam no
(‘ઑપિનિયન’, ઑગસ્ટ-૨૦૦૯…           …તંત્રી શ્રી વિપુલ કલ્યાણી)

(કાવ્યનું શીર્ષક : ‘શાંત’)

*

PA252881
(જંપતી ક્ષણો…                       …પેઇન્ટેડ સ્ટૉર્ક, ટોપણસર તળાવ, માંડવી)

14 thoughts on “ત્રિવેણી

  1. Nice poems with nice photograph..just wish to know from which camera you have captured such a nice moments.

  2. ત્રણ ગઝલ ……બધેી જ રચનાઓ ખુબ જ સુન્દેર …!ફરેીથેી chhoot che tane સાભળેી …માણેી….મજા પડેી ગઇ.

  3. સુંદર ગઝલો અને પ્રભાવી અછાંદસ!
    સુધીર પટેલ.

  4. ગ્ંજિફો ચિપતા સતત તમારા ખ્યાલ મા રાજા રાણિ એક્કા ને તમારા હાથ મા મુકિ દિધા ;હવે બોલો હું હારિ કે તમે હાર્યા……

  5. સુંદર,
    કઇક લખુતો.
    એ રમત રમે છે કે રમાડે છે?
    રમત હોત તો વાંધો ન હતો,
    આપણે જે હારીયા છે તે પણ.
    જીતી શકો તમે તેના સંજોગ નથી.
    તમે તો રમત કહીને ખસી ના જશો.
    શિલ્પા……
    ………………………………………….
    http://zankar09.wordpress.com/
    (2) poems:- rankar….
    http://shil1410.blogspot.com/
    ………………………………………………

  6. Dear Vivekbhai,

    My daughter Aishwariya liked your poem ” Chhut chhe tane” very much.
    She wants your autograph.
    Please explain the last two lines.
    Really a nice one !
    Nice photograph also !

  7. સલીમભાઈ,

    છૂટ છે તને ગઝલના આખરી શેર વિશે હું આટલું કહેવા માંગું છું:

    આ આંગળીના શ્વાસમાં થઈ શબ્દની હવા,
    આશ્રિતને પ્રાણ બક્ષવાની છૂટ છે તને !

    શબ્દને જ શ્વાસ ગણી જીવન જીવતા માણસની -કવિની- આ વાત છે. સાથે જ પ્રેયસી પરના અનન્ય આલંબનની પણ વાત સાથે જ વ્યક્ત થઈ છે.

    કવિ ગઝલ લખે છે ત્યારે હાથ અને હાથની આંગળીઓ એનું સાધન બને છે… પણ આ આંગળીઓ તો શબ્દ સિવાય બીજું કશું શ્વસતી જ નથી. એને શબ્દની હવા ન મળે તો એ કદાચ મૃત્યુ પણ પામે… અને કવિનો શબ્દ તો એની પ્રેયસી જ છે… એટલે કવિ પ્રેયસીને વિનંતી કરે છે કે આ આંગળીના શ્વાસમાં તું પોતે શબ્દની હવા થઈને આવે તો જ એને નવા પ્રાણ મળે… પ્રેયસીને આગ્રહ તો કરી શકાતો નથી.. એટલે આંગળીને શબ્દ યાને કે કવિને ગઝલની પ્રરણા આપીને જીવતો રાખવો કે ન રાખવો એની પૂરેપૂરી છૂટ કવિ પ્રેયસીને આપે છે…

Comments are closed.