હરીફાઈ

થોડ્ો વખત જવા દો ,ઍે ચલાવત્ો હશેને તમે બન્ને પાચ્હ્ળ નેી સેીત પર હશો.

હુમ્મ

દોસ્ત હવે નક્કિ કરો…. કોણ સૌથી વધારે વ્હાલુ …..

Appropriate picures acts as a icing on the cake for your poetries……in most of the cases, picures speak itself about theme.

-હું તમને સૌથી વધારે વહાલો છું, સમજ્યા?
કેવી સરસ અભિવ્યક્તી!
ઘણાં ખરાં અમે, કહેવાતા વડિલો પ્રેમાળ તો હોય છે જ, પણ બાળકોની વાત સાંભળવાનો સમય જ નથી!
નહીં, તો આવી મઝાની વાતો જાણવાની મળે!
અહીંની પરિસ્થિતીમાં આ ગુન્હાહીત છે!અમારે ઓછા વજનના ટ્વીન્સને હોસ્પી.માંથી લાવવાનાં હતાં તો તેઓનું વજન બરાબર થયું પછી તેની સ્પેસીફીકેશન પ્રમાણેની કાર સીટની ચકાસણી થઈ-તે બરોબર થયું ત્યા સુધી હોસ્પી.માંથી રજા જ ન આપી!ત્યારબાદ પણ ૪૦ પાઉંડનાં થાય ત્યાં સુધી કારસીટ ન રાખીએ તો ટીકીટ મળે! અને આમેય જોઈએ તો- આનો અમલ ન કરવો અને બાળકને ઈજા થાય તો તમે પણ તમને માફ ન કરી શકો.

સુંદર,
આવાજ ભાવ મારા મનમાં પણ જાગે છે પણ જે અદાથી તમે એનું શબ્દાંકન કરો છો , એ મારાથી નથી થઈ શકતું.
કીપ ઈટ અપ

જય ગુર્જરી,
ચેતન ફ્રેમવાલા

બીજા ભાગમાં એવું લાગ્યું કે પરદેશની ગાડીમાં ફરી રહ્યા છીએ કારણ ત્યાં તો તાજા જન્મેલા બાળકને આખી સીટની લાલચ આપીને પાછળ બેસાડવામાં આવે છે.

last line awsome……!!!

વાસ્તવિકતા સભર સરસ કાવ્ય…

સરસ રજુઆત…..ગમી જાય એવી….

વિવેકભાઈ,
હજી તેને થોડો વધુ મોટો થવા દો અને પછી તે પિતાને ખસેડીને તેમની સીટ લઈ લેશે….કારણ (૧)હવે તે આત્મનિર્ભર બનશે (૨)ધ્યેય સુધી પહોંચવા હવે તમારે ચિંતા કરવાની નથી, હું જ તમને ત્યાં પહોંચડીશ……અલબત્ત,આ સમયે અભિવ્યક્તિમાં ફેર હશે-પિતા તેના રોલમોડેલ હશે અને માતા અંતરનો નિર્મળ પ્રેમ–માનસશાસ્ત્રની રીતે સમગ્ર જગતે સ્વીકારેલી ઈલેક્ટ્રા અને એડીપોઝ ગ્રંથી કામ કરી જશે…

i like that one

swayam is driving car

and u & vaishali on back seat

nicely expressed his feelings…… !!

i know, father-son relationship

pity of mammas , right vaishali ?!!

Dekhav ma ekdam saral chhata darek vakhate koi navi j rachna aapna vishal manobhaav ane tatkalin samay no khyaal vyakt kare chhe.
bas aa rite gujarati bhasa ne vadhu samruddh karta raho.