એક વાત ખાસ પ્રજ્ઞાબેન માટે…

મિત્રોના વખાણ અને અભિનંદનના મારાથી ફુલાઈ ન જાઉં એની પૂરતી તકેદારી રાખવા મથું છું. જ્યારે બ્લૉગ ચાલુ કર્યો હતો ત્યારે જ આ વાક્ય દિલો-દિમાગ પર કંડારી રાખ્યું હતું- “કોઈને પણ મારવો હોય તો ચપ્પુ-બંદૂકની જરૂર નથી, એની ખૂબ પ્રશંસા કરો!” જ્યારે-જ્યારે મિત્રો તરફથી પ્રશંસાના ફૂલોની વર્ષા થાય છે ત્યારે ત્યારે આ વાક્ય સતત યાદ કરતો રહું છું…

અઠવાડિયે બે કૃતિ આપવાનો વાયદો તો ક્યારનો તોડી દીધો હતો… આ રહી એની બ્લુ-પ્રિંટ:

http://vmtailor.com/archives/135

એ વાતને ફરી રી-ઈંફૉર્સ પણ કરી હતી:
http://vmtailor.com/archives/200

અને જ્યાંથી તમે મારો કાન આમળ્યો છે એ જગ્યાએ પણ આખરે મઠારી લીધું છે:
http://vmtailor.com/maro-akshardeh/

આપ જેવા સહૃદય મિત્રો સતત સતર્ક રાખે છે એટલે પથ ચૂકી જવાનો હવે ડર પણ નથી લાગતો…

સુન્દર વાત !

શુભેચ્છાઓ………. !!

અને ત્રણ-ચાર મહિનાથી કશુંક ન રચી શક્વાનું દુઃખ
આપ કરતાં તો અમને વધુ છે….
કાવ્યસર્જન કંઈ factoryમાં તો થતું નથી …. ?!!
quality and quantity products
નથી કવિતા કે કોઇપણ સર્જન……..?!!
કે mouldમાં શબ્દો મૂક્યા અને કવિતા બહાર……?!!

નવસર્જનની પ્રતિક્ષા અમને રહેશે પણ આપની અનુકૂળતાએ…….!!
અને ત્યાં સુધી ……… સુખદ વિરામની શુભેચ્છાઓ………. !!

याद है मुझको तूने कहा था
तुमसे नहीं रुठेंगे कभी
फिर इस तरह से आज मिले हैं
कैसे भला छूटेंगे कभी
तेरी बाहों में बीते हर शाम
के तुझे कुछ भी याद नहीं
क्या हुआ …

ओ कहने वाले मुझको फ़रेबी
कौन फ़रेबी है ये बता
हो जिसने गम लिया प्यार की खातिर
या जिसने प्यार को बेच दिया
नशा दौलत का ऐसा भी क्या
बेवफ़ा ये तुझे याद नहीं
क्या हुआ …

भूलेगा दिल जिस दिन तुम्हें
वो दिन जिन्दगी का आखिरी दिन होगा
क्या हुआ तेरा वादा, वो कसम वो इरादा
ત્રણ
મિત્રોના પ્રતિભાવોની, પછી એ સપનાંને પંપાળે એવા સુંવાળા હોય યા અસ્તિત્વને ઝંઝોળી નાંખે એવા આકરા હોય, સદૈવ પ્રતીક્ષા રહેશે. એની કિંમત આંકવાની ગુસ્તાખી નહીં કરું.
આખર સુધી વાંચવા બદલ અભિનંદન