એક આ ગઝલ સરીખડા લવચીક દેહને,
છંદો, રદીફ, કાફિયા: શું-શું ઉપાડવા ?

આ શેર પછી તમારી છંદો અંગેની આટલી લાંબી છણાવટ વ્યાજબી ન લાગે….શું કહેશો?

આ પંક્તીઓ તો ગમી જ પણ તમે બધાંએ કરી તે ચર્ચા ખાસ ગમી. આ તમારા ચોરાહા પર સૌ ભેળાં મળીને સર્જનને જ નહીં પણ ક્યારેક સર્જન પ્રક્રીયાનેય ચર્ચી લે છે ત્યારે હેમંતે કહ્યું તે મજાક નહીં, સાચ્ચે જ જ્ઞાનીમાં ગણાવા જોઈએ.

સૌને ધન્યવાદ. વિવેકને આગણે બીછાવેલી ગઝલની જાજમ પર સૌ ભેગાં થતાં જ રહે એવી આશા.

ફૂલો ય પુર બહારમાં હિંસક છે આજકાલ,
રહેવા દે, રોજ તું મને ગજરો ન મોકલાવ.

તું આવ આજૅ કે પાડી રહ્યો છું સાદ હું તને,
પહાડોની જેમ ખોખરો પડઘો ન મોકલાવ.

ખાબોચિયું જ આમ તો પર્યાપ્ત હોય છે
હોડી ડુબાડવાને તું દિર્યો ન મોકલાવ.

થોડોક ભૂતકાળ મેં આપ્યો હશે કબૂલ
તું એને ધાર કાઢીને પાછો ન મોકલાવ.

આપ નૉ મીત્ર્

જયનુલિસ્્હ જ્ાદવ.

િનરજન જગાએ હોય કે લોકોની ભીડમાં,
નારી, હવે તું ક્યાંય સલામત રહી નથી.

ઠારી નરકની આગને, બાળી દે સ્વર્ગને, ્
મતલબ િસ્વાય કોઈ ઈબાદત રહી નથી.

અદ્દલ નકલ છે એની ખુશબૂથી તરબતર,
ફૂલો સમાન કિન્તુ નજાકત રહી નથી.

વ્હ્ી ગઈ છે લાગણઓ અશ્રુની ધારમાં,
પાસે હતી જે િદ્લની િવ્રાસત રહી નથી.

પડતી દશાના ખેલને આંખોથી જોઈ લે,
ખંડેર છે ત્યાં ભવ્ય ઈમારત રહી નથી.

‘હૃદયને એટલે નાથી શક્યો નથી,
મારી મનોદશા પણ યથાવત રહી નથી.

એની બહુ નજીક જવાની સજા છે એ,
મળતો હતો જે દૂરથી સહકાર પણ ગયો.

રહેતો હતો કદી કદી ઝુલ્ફોની છાંયમાં,
મારા નસીબમાંથી એ અંધકાર પણ ગયો.

એ ખુશનસીબ પ્રેમીને મારી સલામ હો,
જેનો સમયની સાથે હ્રદયભાર પણ ગયો ?

એ પણ છે સત્ય એની ઉપર હક નથી હવે,
એવુંય કંઈ નથી કે અધિકાર પણ ગયો.

સાકી છે સ્તબ્ધ જોઈ નશાની અગાઢ ઊંઘ,
પીનારા સાથે કામથી પાનાર પણ ગયો.

કેવી મજાની પ્રેમની દીવાનગી હશે !
કે જ્યાં જયનુલ્’ જેવો સમજદાર પણ ગયો.્

સ્પર્શવાળી ગઝલનો ચિત્કાર તો ખરે જ સ્પર્શી ગયો !!

આ ગઝલના પ્રતિભાવમાં બીડેલી આપની તમામ રચનાઓ ગમી.. સ્પર્શવાળી ગઝલ તો શિરમોર છે… આપની અંગત રચનાઓ વહેંચવા બદલ ખૂબ ખૂબ આભાર…

હોવાનો ભ્રમ હવે તો કશો સંભવે નહિં
પહોંચી વળ્યો છે એટલો વિસ્તાર સ્પર્શનો

તૂટી શકે ન એવો છે સંબંધ આપણો
સ્મરણોની આંગળી રચે આકાર સ્પર્શનો

મારી ત્વચા હજૂય બધી લીલી કાચ છે
સમયના સર્પ ઝંખે છે આધાર સ્પર્શનો

માટીની વાતો આપણે કર્યા કરી અને
શ્વાસોમાં ઓગળી ગયો ચિત્કાર સ્પર્શનો

રજેરજ પરાગથી સભર કેમ થૈ ના શકી ?
સુવાસિત અને લચી પડતી ફૂલવાડી હતી !

ઉરે જલન અગ્ની્ની, નયનથી વહે વાહીની;
અરે હૃદય મૂર્ખ તેં લગની ક્યાં લગાડી હતી ?

જરી નયન મીંચીને, સ્વપ્ન હીંચકો હીંચીને
સુષુપ્ત કંઈ ઊર્મિઓ પલકમાં જગાડી હતી !

ચલો સહચરો ! સહે ચલનની મઝા માણીએ !
દિલેદિલ મિલાવવા દિલથી બૂમ પાડી હતી !

ઊડે ભ્રમર બાગમાં, ગુનગુને મીઠા રાગમાં !
સુણી મિલન ગીત આંખ કળીએ ઉઘાડી હતી !

ન ભગ્ન થઈ જાય સુપ્ત કંઈ સૂરના તાર સૌ !
સિતાર હળવે અને સિફતથી ઉપાડી હતી !